تفسيرى بر آيهء شريفه « با در نظر گرفتن اين نكته كه مالك حقيقى اموال پروردگار است و بشر تنها به عنوان نمايندگى خداوند در آنها تصرّف مىكند ، و شرط سرپرستى و نمايندگى او اين است كه اضافه بر نيازمندىهاى خود با اين گونه اعمال و به عبارت ديگر انفاق ، احتياجات عمومى را نيز بر طرف كند ، اما با همهء اينها قرآن مىگويد : اين كمك مادّى خود را به عنوان قرض به خدا حساب كنيد ، قرض به آفريدگار جهان كه همه چيز از اوست ، و تازه هنگام استرداد چندين برابر آن را دريافت داريد . و اين نهايت لطف پروردگار را نسبت به بندگان و كمال اهميّت موضوع قرض را مىرساند . با اين كه مالك و بخشنده اوست ، باز برمىگردد و از بندهء خود استقراض مىكند آن هم استقراضى كه با چنين سود فراوانى همراه است . جملهء آخر آيهء وَ اللَّهُ يَقْبِضُ وَ يَبْصُطُ گويا اشاره به اين است كه تصور نكنيد انفاق و بخشش اموال شما را كم مىكند ، زيرا وسعت و محدوديّت سرمايه‌هاى شما به دست خداست ، اوست كه مىتواند با بركات زمين و آسمان به شما وسعت بخشد و به جاى اموال انفاق شده چندين برابر در اختيار شما قرار دهد ، بلكه با توجّه به ارتباط و بهم پيوستگى اجتماع ، همان اموال انفاق شده در پايان به شما باز مىگردد . از همهء اينها گذشته فراموش نكنيد كه شما به سوى خدا باز مىگرديد و جهان ديگرى در پيش داريد كه از اين كارهاى خير خود در آن‌جا بهره‌مند خواهيد شد . » « 1 » آياتى در سوره‌هاى مباركهء حديد ، تغابن ، مزّمّل به همين مضمون كه در آيهء گذشته توضيح داده شد وارد شده است كه دلالت بر عظمت مسئلهء قرض دادن دارد با توجّه به اين نكتهء بسيار مهم كه حضرت حق دستِ قرض گيرندهء محتاج را دست خود به حساب آورده است .

--> ( 1 ) - تفسير نمونه : 2 / 225 ، ذيل آيهء 245 .